امروز دقیقا هشت هزار و چهار صد و یکمین روز تولد من بود. فردا هم خیر سرم وارد بیست و چهار سالگی می شم. هیچ وقت عادت نداشتم شب تولدم خیلی خوشحال باشم ولی هیچ وقت هم تا این حد ناامید و سردرگم نبودم. وقتی کسی بهم می گه "تولدت مبارک" (که تا حالا سه نفر گفتن و امیدوارم بیشتر نشن) منظورش چیه؟! آخه تولد من برای کسی برکتی نداشته که بخواد مبارک باشه ولی چون نمی تونم این خزعبلات رو براش ردیف کنم مجبورم بگم "ممنون" به علاوه اینکه "خیلی لطف کردین" یا جملات مشابه بی خاصیت دیگه. مثلا فرض کن یکی بیاد بهم بگه "تولدت مبارک" و من جواب بدم "منظورت چیه؟"!!! خب بعدش چهار تا فحش بارم می کنه و میگه حیف من (یعنی اون) که به یاد تو (یعنی من) بودم. حق هم داره خب. ما عادت نداریم حرف های واقعی هم رو بشنویم و فقط منتظر همون جملات بی خاصیت و غالبا دروغ هستیم. به قدری از زندگی ناامید شدم که بعضی وقت ها به خودم می گم کاش تو این اعتراضات منم کشته می شدم! کلی هم معروف می شدم. تازه در راه آزادی مرده بودم. ولی بعدش می بینم اسم این بدبختا شد اغتشاش گر و آشوب طلب! آشوب گر هم که شهید نمی شه، فوق فوقش کشته می شه یا به هلاکت می رسه یا از همین دست افعال. (البته از نگاه برخی که به درک واصل میشه!) تازه من خودم از نزدیکان همین کشته شدگان شنیدم که "حقش بود"! دیگه غیر نزدیک ها می خوان چی بگن؟ نه بابا همون بهتر که از کوی فرار کردیم و مثل موش (یه موش بزرگ چاق البته) تو سوراخ قایم شدیم.

امسال (با مبدا تولدم) به شکل نسبتا خوبی شروع شد ولی با اشتباه های متوالی به بدترین شکل داره تموم می شه. خدا رو چه دیدی؟! شاید امسال که دارا به شکل بدی شروع می شه به بهترین نحو تموم شه! البته اگه به شکل معمولی هم تموم شه ما راضی هستیم. بخشی از این ناامیدی نتیجه اشتباهات پارسالمه و بخش بزرگتر اون مربوط به اشتباهات همین امسال. (البته باز هم با مبدا تولدم!) الان هم نمی دونم درست تو موندن و جنگیدنه یا تو رها کردن و از نو شروع کردن. اولی می تونه شهامت باشه از این جهت که اسیر سختی ها نشم و باهاشون مبارزه کنم و بزدلی باشه از این دید که شهامت از دست دادن چیزهایی که از دید دیگران بدست آوردم رو ندارم و توانایی از نو شروع کردن رو در خودم نمی بینم. دومی هم که برعکس اولی.